Ik zie mezelf een Cola bestellen, ik zelf neem een flat white.

Wij drinken helemaal geen koffie zag ik mezelf denken. Ik zie hem stilletjes rondkijken en bedenk dat die op dat moment nog nooit zoiets heeft gedaan. Zomaar afspreken met iemand om overdag te babbelen bij een koffie!? Wat een vreemd concept.

Ik zie mezelf ook snel naar de mooie gast achter de toog lonken. Ik bijt op mijn tong om te zeggen dat hij dat mag en dat het niet meer lang zal duren om dat niet meer in den duik te doen. Hij zou me niet geloven maar niets liever willen.

Ik zie hem veel denken maar vragen komen er niet. Hij durft geen vragen te stellen weet ik uiteraard uit ervaring. Daarom beslis ik om zelf van wal te steken. Wetende dat hij geen idee heeft van hoe zijn leven eruit zal zien en op welke plekken in de wereld hij nog gaat komen. Ik zeg dat dit in zijn leven nog onbestaande koffiezaakje voor hem een grote stap is, maar dat het niet te vergelijken valt met de stappen die ik nog ga zetten.

Je gaat geen kinderen hebben later zeg ik plompverloren. Ik weet dat dit een ding is voor jou op dit moment. Ook al is dat nu je grootste argument om ‘normaal’ te moeten zijn. Je gaat dat bewust zelf kiezen. Want er gaat binnenkort een wereld open die buiten al je huidige verwachtingen ligt.

Zelf jouw werk binnen enkele maanden zal anders zijn dan verwacht. Dat zal jouw zekerheid zijn in het leven. En tegelijk je grootste rem op je persoonlijke ontwikkeling. Maar je gaat in staat zijn om dat om te denken en andere keuzes te maken.

Bewust leven

Bewust leven, of toch zo bewust mogelijk, is met redelijkheid mij staande houden in een wereld die mij zoveel mogelijk wil beïnvloeden.

Dat is ook tegen marketing in gaan. En dat is een vreemde uitspraak voor iemand die een coachpraktijk uit de grond wil stampen. En toch is dat mijn instelling uiteindelijk.

Want het zou niet passen wanneer ik zou proberen manipuleren om klanten te werven en ik tegelijkertijd in mijn praktijk en schrijfsels zoveel mogelijk bewustzijn wil inbrengen.

Het is ook een zoektocht naar ‘juiste’ woorden. Een fijne zoektocht mag ik wel zeggen.

Wordingsproces

Ik zeg niet meer “Ik doe het niet goed”.

Ik zeg in de plaats: “Ik kan op dit moment niet beter, want ik doe altijd zo goed als ik kan. Ik ben onvolmaakt.“

Zou ik volmaakt zijn, dan zou ik niet meer kunnen evolueren. Dat lijkt mij zelfs niet realistisch. Ik ben dus per definitie onvolmaakt.

Volmaakt zijn doodt de creativiteit. Wat zou dat voor saaiigheid worden?

Ik ben geen afgewerkt product maar een voortdurend wordingsproces. Het onvolmaakte betekent dat ik nog kan groeien, kan leren, kan veranderen en verhalen kan herschrijven.

Het onvolmaakte is dus niet mijn vijand, maar mijn groeipartner: het nodigt mij uit om me verder te ontwikkelen, nieuwe vaardigheden te leren en dieper te leven.

Moe

Hoe moeier (?), moeder (?), moeër (?) … hoe meer moe ik ben, zowat versleten – vaak de avond ervoor tot laat opgebleven – hoe meer ik de dag erop last heb om te stoppen met scrollen. Er komt dan ook niet echt iets binnen van al die informatie. En het curieuze is dat ik daar van nog vermoeider van wordt, van dat gedrag die ik uitspook. Ik word er moedeloos van. Ik wil niet meer scrollen! Ik wil strijden tegen mijn gedrag!

Ik herpak mij. Zoals steeds. Al voelt het nu zoals dat kunstwerk hier op de kast: de onweerstaanbare kracht waaraan ik blootgesteld ben.

Maar zolang ik denk dat er “iets” in me is dat sterker is dan mezelf – die drang tot scrollen – blijf ik de slaaf van dat gedrag.

En er is ook het besef dat het iets in mij niets anders is dan mezelf en dat ik vanaf dit moment andere keuzes kan maken.

Dus ik start met te erkennen, te aanvaarden dat ik dat gedrag doe in plaats van te vechten tegen die scrollkracht, een strijd die niet te winnen is.

Het is als een verlossende opluchting zoals het uitdoen van een lange broek in deze tijden van hittegolf.

Ik heb rust nodig. En niet de ontsnapping aan deze gevoelstoestand door het negatieve plezier van scrollen. Dus kies ik voor de vrijheid, want ik heb altijd die keuze. Dus neem ik mijn boek en gooi mijn gsm met een zwierig gebaar aan de kant.

Omdenken

“Je bent de meeste tijd kwijt aan datgene waar je nooit aan begint.”

“Soms vinden we in het ongeluk onze rust terug, omdat we verlost zijn van de angst voor het ongeluk.” – Marie von Ebner-Escherbach

Beide quotes kwamen vandaag voorbij op Omdenken: de ene via de mailbox, de andere op de scheurkalender. Ze zijn allebei sterk gerelateerd aan mijn coachingpraktijk.

Want hoeveel mensen zitten er niet vast met een probleem waar ze al zo lang ‘mee bezig’ zijn? Ze besteden zoveel tijd in hun hoofd aan dat probleem, zonder ooit een echte stap te zetten.

De tweede quote hangt hiermee samen. De angst en de bron daarvan: de eindeloze gedachten over dat ding waar je niet aan wilt beginnen – het zorgt allemaal voor ongemak (voor het gemak gebruik ik ongemak als ongeluk).

Wat gebeurt er als je in een coachingsessie juist in dat ongemak je rust terugvindt? Omdat je EINDELIJK eens echt naar dat ding kijkt, in plaats van het altijd maar te vermijden. Hoe zou het zijn om te aanvaarden dat het lastig is?

En stel je eens voor dat je het toch doet! Dat je eindelijk de moed hebt om echte eerste stappen te zetten. Dat je niet alleen meer bezig bent met die lastige gedachten. Hoe zalig zou dat zijn? Ondanks het ongemak dat erbij hoort.

Over woorden en werkelijkheid

Ik merk dat ik het woord “kwetsbaar” niet meer gebruik voor mezelf. Niet omdat ik tegen openheid ben – integendeel. Maar omdat woorden onze werkelijkheid vormgeven.

“Kwetsbaar” suggereert dat iemand mij kan kwetsen door hoe ik me toon. Dat klopt niet. Als ik mezelf laat zien, durf ik iets. Ik open me. Ik deel. Dat zijn krachtige handelingen, geen zwakte.

Niemand kan mij kwetsen natuurlijk. Behalve als ze me van een trap duwen (maar daar gaat het uiteraard hier niet over).

De moed om jezelf te tonen verdient een woord dat daar recht aan doet denk ik.

Als ik hier wat over nadenk heb ik een paar mogelijkheden (die resoneren bij mij).

Openhartig – Dit woord pikte ik op uit de intro van de podcast van Omdenken. Hier in het Nederlandstalige deel van België hoor ik dat woord niet zo vaak. Maar het resoneert wel met mij.

Moedig – Eenvoudig maar krachtig. Durven kan ook.

Oprecht – Dit woord draagt geen verhaal van mogelijke schade mee

Vrij – Vrij van de behoefte of angst om te verstoppen wie je bent.

Absurditeiten

De absurditeit van het dagelijks leven: duidelijke instructies en ze niet kunnen uitvoeren.

Net zoals dit bord me instructies geeft die ik niet kan opvolgen door de tramhalte-leuningen, “verkoop” ik ook graag levenswijsheden die kristalhelder zijn… tot je ze in de praktijk probeert te brengen en er plotseling allemaal obstakels blijken te staan die niemand had vermeld in de gebruiksaanwijzing.

Het is een uitnodiging om kritisch te blijven. Er zijn geen waarheden. Enkel probeersels en ideeën. Niets werkt voor jou. Maar wie weet is er af en toe iets waarvan je denkt: daar kan ik iets mee!

Hoe ga jij om met obstakels? En met mogelijkheden?

Buiten alle verwachtingen in kwam dit kunstwerk tot stand – ergens in Gent

Langer worden

Nu de avonden lang licht zijn, bied ik in de zomermaanden ook coachingsessies buiten aan. De vertrouwde basis van coaching blijft, maar we laten ons ook inspireren door de omgeving en integreren elementen van buiten in de oefeningen. Zo halen we samen het beste uit het seizoen! Plaats van het gebeuren: in het park van Thurn & Taxis (Havenlaan Brussel), Ter Kamerenbos of het Jubelpark. En wie weet waar we nog terecht komen 😃.

Trouwens, ik neem pas vakantie in september, wat dus wilt zeggen dat er in juli en augustus nog heel wat coachmogelijkheden zijn 💪. Contacteer mij gerust via mail: coach@peterblanckaert.be.